Op 2 februari 1770 wordt Jan (Klaaszoon) Bartelts in Rouveen geboren als derde kind van Klaes Bartelts en Niesjen Bartelts (Buurman). Op 9 september van dat jaar wordt hij in de Grote Kerk van Rouveen gedoopt.
Bij de invoering van de Burgerlijke stand in 1810 heeft hij zich Jan Klaas Poolman laten noemen.
De grote kerk van Rouveen, waar Jan Klaas gedoopt is, staat er nog steeds en doet wekelijks nog dienst als kerk. De graven rondom de kerk symboliseren de generaties die na Jan Klaas geboren zijn en waaruit ik ook een telg ben. Het toenmalige doopvont is waarschijnlijk in de loop der jaren vervangen.
Jan Klaas wordt in 1824 weduwnaar, als zijn eerste vrouw, Klaasje Dunnink, op 5 november op 73-jarige leeftijd overlijdt. Mogelijk is ze ook vanuit deze kerk begraven.
Op 19 mei 1827 trouwt Jan Klaas (dan 57 jaar) met de dan 19-jarige Hendrikje Schra uit Havelte, wellicht ook in deze kerk.
Jan Klaas en Hendrikje krijgen 5 kinderen, waarvan de op een na jongste op 1-jarige leeftijd overlijdt. Klaas is de oudste van de vijf en wordt op 15 augustus 1833 in Staphorst geboren. Rond 1843 komt het gezin, via Nieuwleusen, in Avereest terecht. Zoals alle kinderen van arbeiders in die tijd, werd Klaas erop uitgestuurd om te werken. Hij werkt in 1849 als 14-jarige op boerderij De Wildenberg, vlakbij Oud Avereest als 'schaapshoeder' bij de familie Takken, zo lezen we in de volkstelling van 1849. De Wildenberg en Oud Avereest zijn nu voor ons favoriete plekken om te wandelen en te fotograferen.
En schapen lopen er nog steeds.
Klaas, inmiddels 29 jaar oud, trouwt op 7 november 1862, met de dan 23-jarige 'dienstmeid' Aaltje ten Hartog. Aaltje is geboren in Avereest. Ze zaten dusdanig krap bij kas dat zij de kosten van de huwelijksakten niet hoeven te voldoen omdat
“zij behoeftig zijn en buiten staat tot betaling van de kosten der acten, benoodigd tot de voltrekking van hun voorgenomen Huwelijk”
Berend Poolman, mijn opa, wordt in 1898 als vijfde van de in totaal 11 kinderen geboren van Jan Poolman en Jentje Kist. Dat was waarschijnlijk aan de Schutwijk. Het gezin verhuist omstreeks 1920 naar de Spekopswijk, een wijk, ver weg van de bewoonde wereld. De bewoners van deze wijk stonden bekend als
'rauw volk dat keihard werkte, in plaggenhutten huisde, kilo's spek verslond en sloten goedkope jenever dronk'.
Deze plek staat voor mij voor de armoede waarin mijn familie in die tijd opgroeide.
Mijn opa Berend Poolman trouwt in 1923 met mijn Oma, Barbera Schipper. Zij was het tweede kind van Roelof Schipper en Margje Kok. Een groot deel van haar jeugd woont mijn oma aan de Oostwijk, om voor haar broertjes en zusjes te zorgen, omdat haar moeder al jonge overleed. Ze woonden in een huis van boer Oldenziel. Hier heeft ze gewoond totdat ze in 1918 dienstbode werd en in 1923 met mijn opa trouwde. Mij opa vertrok in 1930 uit dit huis, dat daarna volledig is herbouwd. Waarschijnlijk omdat het in zeer slechte staat was, zoals mijn oma vaak vertelde. De huidige bewoners hebben het daarna nog weer grondig aangepast.
Na hun huwelijk gaan mijn opa en oma wonen aan de Oude Zuidwolderstraatweg. Mijn opa begint daar een plantenkwekerij. Ze wonen in wat in de familie 'het kippenhok' wordt genoemd, zo slecht was het huis gebouwd. In 1937 wordt mijn vader, Klaas Poolman daar als jongste van de 5 kinderen geboren. In de jaren '50 wordt 'het kippenhok' gesloopt en wordt 'de bungalow' gebouwd. Deze krijgt de naam 'Violá'. Daar zet mijn oom, en later mijn neef Bennie, na het overlijden van mijn opa in 1968, de kwekerij voort.
In 2000 stopt mijn neef met de bloemisterij. Het terrein waarop de kwekerij gevestigd was, wordt verkocht aan een projectontwikkelaar. Het bedrijf wordt ontmanteld.
In 2010 wordt het project "Poolmanserf" gerealiseerd. Op het terrein waar mijn opa zijn kwekerij begon en mijn oom en neef de bloemisterij hadden, worden drie woningen aan de Oude Zuidwolderstraatweg gebouwd en wordt een aantal bedrijfspanden achter op de kwekerij gezet. De 'bungalow' zoals die in de jaren '50 is gebouwd, is gaandeweg een aantal malen verbouwd, maar staat er nog steeds. Ook draagt het de naam 'Violá' nog steeds, als herinnering aan het groene verleden van dit erf.